२०७० सालको बडादशैँ हाम्रो परिवारका लागि केवल चाडपर्व मात्र थिएन, बरु पारिवारिक एकता, प्रेम र सद्भावलाई अझ मजबुत बनाउने एक अनुपम अवसर बनेको थियो । दशैँ शुरु हुनु एक हप्ता अघिदेखि नै परिवारमा उत्साह, टिकाजमरा राख्ने तयारी र चाडपर्वको रमाइलोले विशेष बनाएको थियो । दशै मनाउन भनेरै हामी दाइ भाउजु र म काठमाडौंदेखि गाँउ गएका थियौ । म चै अफिसबाट बिदा मिलेको ले अलि चाढै नै (सायद फुलपातीको दिन भन्दा ३ दिन अघि) गाँउ गएको थिए । दाइभाउजु र हामी आमाछोरा एउटै ठाउँमा भेला भइ सबैजना सँगै गाँउको मुल घरमा दशै मनाउनु, पालैपालो एकअर्काबाट आशीर्वाद र टिकाजमरा थाप्नु र उत्साह साटासाट गर्नुले परिवारको महत्व झनै प्रगाढ भएको महसुस गरायो । दशैको अवसरमा आरुघाटमा मेला लागेको थियो । त्यो भब्य रमाइलो मेला हेर्न समेत गइयो । म देउराली बस्दाताकाका प्रियजनहरुसँग पनि त्यही मेलामा भेट्न पाउदा र आफैले पढेको भिमोदय माबी बाट तल बुढीगण्डकीको तीरमा रहेको तुइन, मन्दिर र बगैंचा सँगसँगै घुम्दाको रमाइलो क्षणहरु पनि अविस्मरणीय बनेको थियो । समग्रमा, २०७० सालको बडादशैँ हामी सबैलाई भावनात्मक रूपमा नजिक ल्याउने, प्रेम र सद्भाव बढाउने र परिवार नै जीवनको सबैभन्दा ठूलो समृद्धि हो भन्ने कुरा पनुः सम्झाइ दिने अविस्मरणीय उत्सव बन्न पुगेको थियो ।
