त्यो बालेन नाम गरेको केटो जो आफुलाइ नेपालको प्रधानमन्त्रीको उम्मेद्वार घोषणा गरेर सोसल मिडिया मानिपुलेसन र उत्तेजनाको व्यापार गरेर जनमतको लागि दौडीरहेका छन, उनिसँग नेता भएपछि जनताप्रति जवाफदेही हुनुपर्छ, जनताको हरेक सवालको उत्तर दिनु पर्छ, जनताको प्रश्न फेस गर्नु पर्छ, यो नै नेतामा हुनुपर्ने पहिलो अनिवार्य विशेषता हो भन्ने पनि थाहा छैन कि सायद ? हुन त चुनावमा उम्मेद्वार बन्दा फारम भर्नु पर्छ, धरौटी जमानत राख्नु पर्छ भन्ने सानातिना कुरा त थाहा रहेनछ तिनलाइ । त्यस्ता व्यक्तिलाइ सामाजिक संजालको प्रभावमा एकाथरी नेपालीहरुले देवत्वकरण जो गरिरहेका छन, महिसा जो मानिरहेका छन, भविष्यको मात्र हैन अहिल्यैदेखि प्रधानमन्त्री नै मानिसकेका जो छन, दया लागेर आउछ ती सामाजिक संजालका दास नेपालीहरुको विवेक देखेर । कथित भविष्यको प्रधानमन्त्रीसँग जनता फेस गर्न र जनताको प्रश्नको जवाफ दिन जवाफदेहीता हुनुपर्दैन ? कृपया यत्ति कुरा त सम्झाउनुस तपाईहरुको प्रधानमन्त्रीलाई ।
मेयर भएपछि कहिल्यै मिडिया फेस गरेका छन यिनले ? कहिल्यै जनताप्रति जवाफदेहीता देखाएका छन त ? केवल फेसबुकको भर्चुअल पर्दामा नसाको तालमा अनेक अनेक लेख्ने बाहेक । के शासन भनेको फेसबुकबाट चलाउने हो ? काठमाडौंलाइ स्वर्ग बनाउछु भनेर डोजर चलाएर भत्काउने र बिगार्ने मात्र काम गरेर आफ्नो कार्यकाल पनि पुरा नगरी भागे, एउटो मेयरको जिम्मेवारी त राम्रोसँग पुरा गर्न नसक्ने ले देशको प्रधानमन्त्रीको जिम्मेवारी निभाउन सक्छ ?
म त स्वतन्त्र व्यक्ति हुँ, कुनैपनि राजनीतिक दलमा जीवनभर आबद्ध रहन्न भनेर अनेकन आवेग र उत्तेजनाको व्यापार गरेर काठमाडौंको मेयर भएका यिनी, अन्तत मेयरको जिम्मेवारीकाल पुरा नै नगरी व्यक्तिगत स्वार्थको लागि एउटो विवादीत राजनीतिक दलमा पोइला जान यिनलाइ कुन नैतिकताले दियो होला ? आफैंले एउटा राजनीतिक दल सम्म बनाउन नसकेर, हिटलरी प्रधानमन्त्री बन्ने केवल व्यक्तिगत स्वार्थको लागि राजनीतिक विचार र सिद्धान्त नै नभएको नपुसक राजनीतिक दलमा लतारीएर पोइला गएका यिनले देशमा नेतृत्व दिन सक्लान भनेर जनताले पत्याइदिनु पर्ने ? अझ, कस्तो दलमा लतारिएर पोइला गएका छन भने राष्टीय तथा अन्तराष्टिय ठगहरुको जमात भएको, भिड, उत्तेजना, आवेग र निराशा बाडेर समाजमा सामाजिक दोन्द र विचलन पैदा गरीराख्ने र त्यही मौकामा जनताको टाउकामा टेकेर देशको टाउकामा प्ररहार गर्ने खाले ठग पार्टीमा । खासमा, नेपाली जनताले ठग पार्टीलाइ एक पटक अबसर नदिएको पनि हैन, ठग पार्टीका सबै ठगहरुले आफ्नो कार्यकालभरी आफ्नो सभापतीलाइ ठगीको मुद्धाबाट कसरी चोखाउने ? गृहमन्त्री बनेर चोख्याउने वा अन्तत सकियन भने सबै तहका अदालत जलाउने, जेल जलाउने, सर्वोच्च अदालत जलाउने, सिंहदरवार जलाउने, देशै जलाउने, जसरीहुन्छ आफ्नो ठगी धन्दाको नामनीसान मेटाउने प्रयास गरेर मात्र बित्यो उनिहरुको पछिल्लो तीन वर्ष ।
त्यतिमात्र हैन, ठग पाटिका हरेक नेता÷सांसद÷कार्यक्रर्ताको पछिल्लो तीन वर्षको काम “हाम्रो सभापति ठग हैन, हाम्रो सभापति प्रति राजनीतिक प्रतिशोध भया” भनेर रुने सिवाय अरू एउटो सिन्को भाचेको देखिदैन । के चै काम गरे त यिनीहरुले ? छन त त्यस्ता कुनै खास काम ? ए साची, यिनिहरूले एउटा महान काम (क्रान्ति) चै गरे क्यार– देश जलाउने क्रान्ति । योजनाबद्ध रुपमा (बिदेशीको गोटी बनेर)– जेल फुटाउने, सिहदरवार, सर्वोच्च अदालत, संसद भवन, देशभरीका सरकारी अड्डा, मिडिया हाउस, बिजनेस हाउस, पसल, भाटभटीनि वा जनताको घर जलाएर लुटपाट गर्ने, आतंक मच्चाउने; शहिदहरूको स्टाचु फुटाउने, किसुनजी जस्तो सन्त सादगी नेताको कुटी जलाउने, नेपालमा प्रजातन्त्रको जग हालेका बिपी जस्तो नेताको ऐतिहासिक घर जलाउने जस्ता महान क्रान्ति गरिटोपले क्यार । देश बनेन बनेन भन्ने निराशाजनक नारा बेचेर बनेको देश पनि भताभुंग लथालिंग बनाए । बस त्यति हो । र, देश जलाउने महान क्रान्ति गर्न गँजडीलाल र तिनका गँजडी ग्याङ पनि जबरजस्त लागी परे । किनभने, गँजडीलाल महाराजलाइ नेपालको हिटलरी प्रधानमन्त्री बन्नु जो छ । विचार र सिद्धान्तको आधारमा राजनीति गरेर हैन, देश जलाएर हुन्छ कि, देश बेचेर हुन्छ, जसरी हुन्छ उनलाई प्रधानमन्त्री बन्नु जो छ । अनि आफ्नो उग्र महत्वकांक्ष र स्वार्थको लागि देश जलाउने यी आतंककारी÷ठगहरू मिल्नु त स्वभाविक थियो । ब्लुप्रिन्ट त धेरै पहिलादेखि तयार थियो । तर, घर जलाएर फेरी त्यही घरमा जान यिनीहरूको लुछाचुडि जो देखिन्छ, दया लागेर आउछ यिनीहरूको भविष्य सम्झिदा । देश जलाएको हामीले नै हो भनेर दाजु भाइ (ठग र गँजडी) ले राजनीतिक दस्ताबेज नै बनाएर स्वीकार गरिसकेपछि, अब पनि जनताले फेरी यी आतंकवादीहरुलाइ विश्वास गर्लान, यिनीहरुको सोसल मिडीया मानिपुलेसनको चंगुलमा फस्लान, नेपाली जनता फेरी यिनीहरुको सिकार होलान भनेर कसरी हिसाब किताब गरेका होलान ?
यनिहरु रबी र बालेनले, कलिला बाकलाइ ताकी ताकी गोली हान्ने भन्ने जस्तो भाष्य लाई व्यापक प्रचार प्रसार गरेर जबरजस्ती पुराना राजनीतिक दलहरुलाइ बदनाम गर्ने÷लखेट्ने, अनि देश कब्जा गरमला भन्ठानेका होलान । मलाइ दंग लाग्छ, कानुनी राज्यमा, विधिको शासन हुन्छ होला नि । देशको सम्पत्ति जलाउन जानेलाई गोली नचलाएर के फुलमालाले पुजा गरेर खुटा ढोगनु पर्ने हो ? संसारभरी कही कतै कुनै पनि आन्दोलनमा बच्चालाई प्रयाग गरिन्छ ? बच्चाको प्रयोग गरेर योजनाबद्ध आतंकवाद मच्चाउनेलाई गोली नहानेर पुलिस प्रशासनले के आतंककारीहरुको कुटाइ मात्र खाएर बस्छ ? संसद भवन जलाउन जाने, बैंक लुट्न जाने, पसल लुट्न जाने, जेल फुटाएर भाग्ने, अदालत जाउन जाने, सिंहदरवार जलाउन जानेलाइ के पुजा गर्नु पर्ने हो ? गोलि त हानिन्छ होला नि कानुनी राज्यमा । अझ फाँसी चढाउनु पर्ने हो, हाम्रो संविधानले त्यस्तो परिकल्पना गरेको छैन र मात्र ।
के नेपाली जनतालाइ सामाजिक संजालको एल्गोरिदम अनुसारको मानिपुलेसन, भीड र उत्तेजना फैलाएर वा ठुलो ठुलो स्वरमा कड्कीएर वा केवल पुराना गौरवपूर्ण ईतिहास बोकेका राजनीतिक दलहरुलाइ गाली गरेर वा देशमा विध्वंस मच्चएर वा आतंकवाद मच्चाएर मात्र भड्काउन सकिन्छ भन्ठानेका छन ? के नेपाली जनता विवेकहीन छन त ? अह, नेपाली जनता एकदमै सचेत छन, विशेष गरी देशको सवालमा जहिले पनि मनबाट फैसला गर्दछन, एल्गोरिदम अनुसार एकल धुब्रीय प्याट्रनमा चल्ने सामाजिक संजालले उक्सायको दिमाखले हैन । देशको सवाल जब आउछ, तब नेपालीहरु सधैं सधैं मनबाट फैसला गर्दछन । नेपाली जनता सिधा सोधा त छन, तर विवेकपूर्ण छन, खास गरी देश बचाउने सवालमा नेपालीहरुले सधै सधै उच्चतम विवेक र बहादुरीको प्रदर्शन गर्दै आएका छन । विश्वास लाग्दैन भने, नेपालमा अहिलेसम्म भएका आठ वटा निर्वाचनहरुमा नेपाली जनताले गरेको फैसलाहरुलाइ मिहिन ढंगले विश्लेषण गरेर हेरौं । तपाईंहरुले सक्नुहुँदैन भने मैले यहाँ तल विश्लेष्ण गरिदिएको छु, नेपाली जनताहरु विवेकपूर्ण निर्णय लिन कति सक्षम छन भन्ने बारे ।
वि.सं. २०१५ सालको पहिलो संसदीय निर्वाचनमा जहानियाँ राणा शासनबाट पीडित जनताले राणा शासनको अन्त्य गरी प्रजातन्त्रको स्थापना गराउन प्रमुख भूमिका खेलेको नेपाली काङ्ग्रेसलाई बहुमत दिनु जनतको सार्वभौम स्वतन्त्र विवेक हो । त्यस्तै, २०४८ सालको निर्वाचनमा पनि निर्दलीय पञ्चायतबाट आत्तिएका जनताले पञ्चायतविरोधी वा बहुदल वा प्रजातन्त्रको पुनःस्थापना गराउन प्रमुख भूमिका खेलेको नेपाली काङ्ग्रेसलाई नै जिताउनु नेपाली मतदाताको उच्च राजनीतिक चेत हो । त्यतिमात्र नभई वि.सं. २०५२ को निर्वाचनमा काङ्ग्रेसको आन्तरिक कलह र संसद् विघटनको नकारात्मक प्रभावलाई जनताले महसुस गरी नेकपा एमालेलाई जिताउनुले नेपाली मतदाताको राजनीतिक चेतना झनै प्रस्ट देखिन्छ । त्यसैगरी, २०५२ सालको निर्वाचनपश्चात्को वामपन्थी सरकारमा पनि आन्तरीक कलह र चरम अस्थिरता बढेपछि २०५६ सालको निर्वाचनमा जनताले पुनः नेपाली काङ्ग्रेसलाई नै विजयी गराए ।
२०६४ सालको संविधानसभा निर्वाचनमा शान्तिप्रक्रिया र राजतन्त्रको अन्त्यमा प्रमुख भूमिका खेलेको नेकपा माओवादीलाई जनताले समर्थन गर्नु अर्को महत्वपूर्ण उदाहरण हो । तर, माओवादीले अपेक्षाअनुसार काम नगर्दा र राजनीतिक अस्थिरता ल्याउँदा जनताले फेरि २०७० सालको निर्वाचनमा नेपाली काङ्ग्रेसलाई नै जिताए । त्यस्तै, वि.सं. २०७४ सालको निर्वाचनमा वाम गठबन्धनलाई समर्थन गरी कम्युनिस्ट पार्टीलाई अभूतपूर्व बहुमत दिनुले पनि जनताको उच्च विवेक झल्किन्छ । तर, वाम गठबन्धन टिकाउन नसक्दा र पटक–पटक संसद् विघटन हुँदा जनताले पुनः २०७९ सालको निर्वाचनमा नेपाली काङ्ग्रेसलाई नै जिताएर आफ्नो असन्तुष्टि प्रकट गरे । यसले स्पष्ट देखाउँछ कि नेपाली जनताले हरेक निर्वाचनमा आफ्नो विवेक र देशको आवश्यकता अनुसार समयसापेक्ष निर्णय गरेका छन्, फलस्वरुप त्यस्ता सचेत जनअभिमतले नै नेपालको लोकतन्त्रलाई सुदृढ बनाएको छ । त्यसैले नेपाली मतदातालाई जो कोही आएर आवेक र उत्तेजना बाढेर भड्काउन वा सजिलै देशको छातिमा लात्ता बर्जान सकिन्छ भन्ने ठान्नु इतिहास, तथ्य र उनीहरूको विवेकपूर्ण निर्णयप्रतिको अपमान हो ।
अत, हालसम्म नेपालमा सम्पन्न आठ वटा निर्वाचनमा जनताले हरेक राजनीतिक गतिविधिलाई कसरी रियाक्ट गरिरहेका छन भन्ने तथ्यांकको आधारमा अब आँउदो निर्वाचनको नतिजा पनि लगभग तय जस्तै छ । देश जलाउने, आतंक मच्चाउने, देशमा सामाजिक विचलन र दोन्द ल्याउने, राष्टिय एकतामा खलल पुर्याउने, नेपालको प्रजातान्त्रिक एवं लोकतान्त्रीक इतिहासलाई मेटाउन खोज्ने, संविधान मिच्ने, लोकतन्त्रलाई सिद्याउने वा कमजोर बनाउन खोज्ने, संविधान र संघियतालाई मासेर देशमा एकलौटी साशन चलाउन चाहने, देशमा निराशा, आवेग र उत्तेजना मात्र प्रवाह गरीरहने, विदेशीको इसारामा चलेर देशलाई नै कमजोर बनाउने, आफ्नो स्वार्थकै लागि वा केवल आफुहरु मन्त्री बन्न र राज्यशक्ता कब्जा गर्न कै लागि देशमा आगजनी, विध्वंस, लुटपाट र आतंक मच्चाएर देशको स्थीर सरकार ढालेर देश, सार्वभौमिकता र देशको विकासमा अत्यन्तै गम्भिर आघात पुर्याउने शक्तिहरु जसले पपुलिजमको आधारमा सेलिब्रेटी शासन गर्न खोज्दैन, जसले सोसल मिडीयाबाट शासन चलाउन खोज्दैछन, जसले देशमा प्रतिगमनकारी गतिविधिहरु गर्दै आईरहेका छन, यी र यस्ता शक्तिहरुलाई अब आँउदो निर्वाचनमा जनताले आफ्नो विवेकपूर्ण निर्णय गरेर जनअभिमत मार्फत निस्तेज बनाउने छन र पुनः प्रजातान्त्रिक, लोकतान्त्रीक एवं वैचारिक पुराना राष्टिय दलहरुलाई नै निर्वाचनमा विजयी गराएर देशलाई पुनः बचाउने छन, राष्टियता र सार्वभौमिकता बचाउने छन । र, नेपाली जनताहरुको त्यही बहुमुल्य जनअभिमतको जगमा टेकेर ठग, गँजडी र उनिहरुका उत्तेजीत आतंककारी भीडले जलाएका, विगारेका र भत्काएका सबै प्रकारका प्रतिगमनहरुलाई पुराना लोकतान्त्रीक दलहरुले पुनः सम्हालेर निर्माण र विकासको पथमा देशलाई अघी बढाउने छन । देशलाई पुनः संवैधानिक विधि र पद्धतिको पथमा फर्काउनेछन । अझ भनौं देशलाई अराजकतावाद, पपुलीजम र फाँसीवादबाट जोगाउनेछन ।
किनभने, गरीखाने नेपाली समुदायले देश जलाएको सबै मिहिन ढंगले हिसाब किताब गरिराखेका छन । चौबीसै घन्टा मोबाइलमा घोत्लीरहने, न समाज, न परिवार, न नातागोता, न इष्टमित्र, न छिमेकी, न देश को पिर गर्ने, केवल कृत्रिम दुनियामा रमाउने, फ्रि फायर र पब जी जस्ता मोबाइल गेमा हान हान र मार मार भनेर दीन रात खेर फाल्ने, केवल टिकटक र फेसबुक रिल मात्र स्क्रोल गर्न जानेका नवयुवाहरूको कच्चा दिमाख भुटेजस्तो सजिलो छैन नेपाली गरीखाने जनताको दिमाख भुट्न ।
काठमाडौँको एैस÷आराम र रमझममा हुर्किएर भुइँमान्छेलाई मान्छे नदेख्ने एउटो जमिन्दारको छोरो गँजडीलाल चुनावको मुखमा अस्तिखेर पहिलो पटक मधेश झरेछ र भनेछ– “म सङ्घीयता अझै बलियो बनाउँछु“ । हा हा हा । जसले देश जलाएर खरानी बनाइसकेपछि सबैभन्दा पहिलो सर्त नै “संघियता खारेजी हुनैपर्छ“ भनेको थियो । जसले कहिल्यै मधेशीलाई मान्छे देखेन । उनीहरूले बेच्ने स्याउ सुन्तला खोस्यो । साइकल र ठेला लुट्यो । कबाडपसलमा डोजर चलायो । गरिबको पेटमा नगरप्रहरीको डण्डा बर्सायो । उनीहरू बसिरहेको ठाउँ उजाडिदियो । उनिहरूलाइ लखेट्यो । पहिलो पटक राजनीतिमा आउदा गरीबको चमेली बोल्दिने मै हुँ भनेर चुनाव जीतेपछि चै छानी छानी गरिबको घरमा डोजर चलायो, गाँस बास छिन्यो । उही गँजडीलालले अहिले फेरी आफु हिटलरी प्रधानमन्त्रि बन्न पुनः स्टन्ड निकालेछ– “म त मधेष पुत्र हुँ“ । हा हा हा । यहाँ भन्दा भद्दा मजाक के हुन्छ नेपाली जनताप्रति ।
यिनले ले के चै गरे त कलाकारीताबाट राजनीतिमा आएपछि ? फोहोरलाइ मोहोर बनाउनु भनेको थियो, फोहोरलाइ मोहोर बनाउने त कहाँ हो कहाँ, उल्टै उसकै कारणले काठमाडौंको फोहोर कयौं पटक ल्यान्ड फिल्ड साइडमा समेत लान दिइएन । फोहोरको समस्या ज्युका त्यु छ, उल्टै चर्किएको छ काठमाडौंको फोहोरको समस्या । अनि, काठमाडौंलाइ धार्मिक पर्यटन नगर बनाउनु भनेका थिए, तर पशुपतीमा डोजर लगाउन जाने यिनै हैनन ? यिनले अरू त अरू र्यापर भएर नेपाली महान र्यापर यम बुद्दको शालीक बनाउछु भनेको थियो, यस्ता झिना समिना काम समेत नगरी भाग्यो । काठमाडौंमा जाम कम गर्न एकदम फुल प्रुफ योजना छ भन्थ्यो, खै त त्यस सम्वन्धमा केही काम भयो ? काठमाडौंमा चोक चोकमा सार्वजनिक शौचालय निर्माण गर्ने छु भन्थ्यो, एउटा शौचालय बनायो त ? दुइ चार जना चिनेको होटलको ट्वाइलेटमा पब्लिक व्यक्तिलाई पनि पिसा फेर्न दिनुस है सम्म त भन्यो क्यारे । यिनको बाचाहरु त हजारौ बाचा छन तर यिनले ति बाचा पुरा नगरी भागे । इनले आफ्नो तीन वर्ष केवल पुराना राजनीतिक दलहरुसँग टसल गरेरै, घमण्ड गरेरै, अहमता देखाएरै बिताए । कुनैवर्ष पनि महानगरको बजेट सम्म समयमा ल्याउन सकेन, भागी हिडने, महानगरका अन्य वडा अध्यक्षहरु र सरोकारवालाहरुसँग फेस गर्न नसक्ने । एउटा महानगरको बजेट त समयमा ल्याउन नसक्नेले देशको बागडोर सम्हाल्छ भनेर नेपाली जनताले पत्याईदिनु पर्ने ? हुन त नेपाली जनताले यस्ता सनकीलाई देशको जिम्मा लगाउँदै लगाउँदैन, कथमकदाचित यस्ता कुपात्रको हातमा देश गयो भने पनि देशलाई भड्खालोमा लगेर जाकेर आफु चै भाग्ने सिवाय अरु कुनै आशा गर्न सकिने आधार कहि कतै देखिदैन । यिनले अहिलेसम्म गरेको एउटा मात्र राम्रो काम भनेको काठमाडौं उपत्यकामा मासियका केही हीटीहरुलाइ पुनःनिर्माण गर्न प्रयास गरे । त्यस बाहेक अरु कुनै खास÷विशेष काम गरेका छैनन आजको मितिसम्म । छिमेकी मेयर चिरीबाबुले ललितपुरलाइ सुन्दर सास्कृतिक नगरी बनाउन सफल भए । भक्तपुरका मेयर सुनिल प्रजापतिले भक्तपुरलाई देशकै नमुना नगरपालीका बनाउन सफल भए । धनगडीका मेयरले धनगडीलाइ लन्डल शहर जस्तो बनाउ लागिसके । यी बालेन नामको गँजडीलाललाई त धुवा उडाउदैमा ठिक्क भयो, जनतासँग भागेर हिड्दामै ठिक्क भयो, बिग्रार्न र भत्काउनमा नै ठिक्क भयो ।
अब कुरा गरौं नेपाल विकास भएन, विकास भएन भन्ने भाष्यको । युरोप, अमेरिका, जापान, कोरीया, अष्ट्रेलीया, क्यानडा लगायत अन्य विभिन्न देशमा बसेर दिनभरी विदेशीले छाडेको थड क्लास फिजीकल काम गरेर लखतरान भएर आउने, साझ परेपछि ओछ्यानमा पल्टियर सोसल मिडियामा निराशाको व्यापार गर्न थाल्ने– नेपाल विकास भएन, नेपाल सिद्धीयो, नेपाल खत्तम भयो, राजा आउ देश बचाउ, बेलेन आउ देश बचाउ, रबी आउ देश बचाउ भनेर कराउने । अक्सर यिनीहरु देशलाई लात्ता हानेर पलायन भइसकेका वा हुने शिलशिलामा रहेका तत्वहरु हुन । के कुनैपनि देश जादुको छडी घुमाएर बन्ने हो ? के कुनै पनि देश एकजा अमुक पात्र वा महिसाले बनाइदिएर बन्ने हो ? यी माथिका कथित विकसीत देशहरु विकासको कस्ता कस्ता चरणहहरु पार गरेर कयौं वर्ष लगाएर अहिलेको चरणमा छन । देश र समाज भनेको चरणबद्धरुपमा विकार हुने हो । एकैपटक कायापटक हुने त सम्झिने पानी छर्कीने मात्र हो । उसै पनि हाम्रो देश नेपालको भुभौतिक अवस्था, भुपरिवेष्ठीत सिमा, धेरै क्षत्रफल उच्च हिमाली र उच्च पहाडी भुभागले ओगटेको, र मुख्य गरी कुनै क्यास खनिजको स्रोत कम भएको, जस्तै तेल वा सुन वा अन्य क्यास खनीज कम भएको, अझ मुख्य चै औद्योगीक उत्पादन खपतको लागि छिमेकी बजारीकरण नभएकोले नेपालमा औधोगीकरणको सम्भावना कम छ, त्यसैले विकासमा नेपाल सुस्त हुनु बाध्यता हो, हामी भारत चाइना जस्ता ठुलो औद्योगीकीक राष्टको बिचमा भएकोले उनिहरुले हामीलाई उपभोगमा दबाएर राखेका छन । उनिहरुको उत्पादन हामीलाई बेच्नको लागि हामीलाई उनिहरुको व्यापार व्यावसायमा ह्रास आउने खाले उद्योग कलकारखाना सजिलै नेपालमा खोल्न दिँदैनन । कथमकदाचीत खौल्यौ आन्तकि स्रोत र साधानमा भनेपनि निर्यात कुन देशलाइ गर्ने ? जबकी हाम्रा छिमेकी देशहरु सबै हामीभन्दा धेरै अघि छन र उनिहरुले उल्टै हामीलाई सामान बेच्दै आएका छन । ्हामीले गर्न सक्ने भनेको विशेश्वर प्रसाद कोइरालाले भनेको जस्तो हरेक घर आत्मनिर्भर हुने हो । अर्थात, कृषी मुलश्च जीवनम् भन्ने मन्त्रको पालना गर्ने । एक घर, एक हल गोरु, एक खेत, सानु परिवार, एक महिना दुःख गरेर एक वर्ष खाने, आत्मनिर्भर हुने, सुखी जीवन बिताउने । हाम्रो नेपालको सम्भावना भनेकै, पर्यटन, कृषी र जलविद्युत हो । कृषी को त अब के कुरा गर्नु सबै नेपालीले गाँउका अब्बल खेत बाजो राखेर अबरको खाडिमा पसिना बगाउननै ठिक ठान्यौ, सकियो । नेपाल प्राकृतिक सुन्दरता र सास्कृतिक विविधताले भरिपूर्ण भएकोले पर्यटन चै अझै पनि उच्च सम्भावनाको क्षत्र छँ दै छ । र, जलविद्युतमा पनि अब सम्भावना देखिदैन, नेपालले अहिलेसम्म उत्पादन गरेको जलविद्युत बेचेर लगानि उठाउन पनि सकेको छैन, निर्यात गर्ने भारत बंगला देशलाई नै हो, उनिहरुको नीति नियम हामीले मानेर उनिहरुलाइ ढोग्नु पर्छ, हाम्रो नेपालमा बिजुलीको खबत हुन सकेको छैन, अहिले विद्युत चाहिने भन्दा बढी भएर र निर्यात नभएर खेर गइरहेको छ । हाइड्रोपावर कम्पनी सबै आइपीव ल्याउने, तीन वर्षमा प्रोटर शेयर सबै बेचेर ठुला लगानीकर्ता भाग्ने, परियोजना अलपत्र पार्ने कार्य मात्र भईरहेको छ । अनि, राता रात चमत्कार यो देशमा कसरी हुन्छ ? कसले गर्न सक्छ रातारात चमत्कार ? के यो देशमा महान नेताहरुको कमि थियो र ? राजा महेन्द्र, बि.पि. कोइराला, राजा बिरेन्द्र, गणेशमान सिंग, गिरीजाप्रसाद कोइराला, कृष्णप्रसाद भट्टराइ, मदन भण्डारी, मनोमोन सिंह लगायत पुराना कयौं महान नेताहरुले पनि यदि जादुको छडी घुमाएर देश कायापलट हुने भए त बनाउथे होलान पक्कै पनि ।
अब नेपाल विकास नभएको हैन, नेपालमा प्रसस्त विकास भएको छ भन्ने वास्तविकतातर्फ जाऔं । नेपाल अहिले विजुलीमा पूर्ण आत्मनिर्भर भएर छिमेकी देशलाई थोरबहुत निर्यात गर्न थालिसकिएको छ । नेपालमा पर्यटन पूर्वाधार तिब्रगतिमा विकास भईरहेका छन, उदाहरणको लागि गाँउ गाँउमा पुगेका बाटाघाटा, र डाडाँ काँडामा रहेका धार्मिक एवं पर्यटकीय स्थलसम्म पुराइएका केबलकारहरु हेरम । कृषिको लागि सरकारको हरेका वर्षको अनुदान हेरम, कृषिको लागि बनेका ठुला ठुला सिँचाइ परियोजनाहरु हेरम । नवप्रवर्दन वा स्टाटअपको लागि सरकारले प्राथमिकतामा राखेको बिना धितो बिना ब्याजको ऋण, बिना धितो न्युनतम ब्याजदरमा ऋण लगायत हेरम । यातायातको लागि बनोका ठुला ठुला परियोजनाहरु जस्तै सुरुघमार्ग, रेलमार्ग, फास्ट ट्याक, विभिन्न नयाँ बनिसकेका र बन्दै गरेका राजमार्गहरु हेरम, र सम्भाव्यता अध्यन गरिसकेका परियोजना संचालन हुन लागेका ठुला ठुला आयोजनाहरु हेरम । हवाई सेवा विस्तारको लागि बनेका नयाँ अत्याधुनिक एर्पोटहरु हेरम । शिक्षा र स्वास्थ्य त विश्वमै नमुना छ नेपालको किनभने सरकारी शिक्षा र स्वास्थ्य लगभग निशुल्क जस्तै छ नेपालमा । अन्य धेरै छन, तपाइहरुले अध्ययन गर्नुहोला । यी त भए ठुला ठुला परियोजनाहरु ।
अब, स्थानीय स्तरको अत्यन्तै महत्वपूर्ण पूर्वाधारको कुरा गरौं । प्राय गाँउमा एक घर एक धारा, एक घर एक रोड, एक घर एक ट्वाइलेट, एक घर एक बिजुली, एक घर एक आम्दानीमुलक सानो लगानी, एक गाँउ एक मन्दिर, एक वडा एक स्वास्थ चौकी, एक वडा कम्तिमा एक÷दुइ स्कुल, एक खेतीयोग्य फाट एक सिचाइ, एक किसान एक अनुदान लगायत कयौं गाँउविकासका कार्यक्रमहरू सम्पन्न भइसकेका छन । यी पूर्वाधारहरु अझै बाँकि छन होला कहि कही बन्न, वा बन्ने शिशिलामा होलान । तर, यी र यस्ता विकासका मा उता विदेशमा बसेर रात दीन कराउने व्यक्तिहरले त देखेका छैनन । देशलाई लात हानेर पलायन भइगय उनिहरु त । के यी र यस्ता विकास बालेनले बनाइदिएका हुन ? जहानिया राणको कब्जा बाट देशलाइ लोकतान्त्रीक पथमा ल्याउने मात्र हैन यी माथि उल्लेख गरिएका सम्पूर्ण विकासका अगुवाहरु पुराना राजनीतिक दल नै हुन । खास गरी नेपाली काँग्रेस, नेकपा एमोले, नेकपा माओवादी, मधेशवादी दलहरु र राप्रपा नै हुन । यिनीहरुले नै देशलाई विश्वव्यापी लोकतान्त्रीक पथमा हिँडाएर देशलाई यहाँसम्म ल्याएका थिए ।
यिनी बालेनलाई नेपाली जनताले नेता मान्न नसक्ने प्रमुख पक्ष भनेको– यीनी जनतासँग जवाफदेही कहिल्यै बनेन । केवल सोसल मिडियाबाछ शासन चलाउने, सोसल मिडिया मानिपुलेसन गरेर जनतालाइ उचाल्ने, उक्साउने, उत्तेजीत बनाउने, बनेको देश बिगार्ने, भत्काउने, जलाउने, समाजमा निराशा र उत्तेजना फैलाउने मात्र हो यीनको काम ।
के अहिलेसम्म बनेको नेपाल बालेनले बनाइदिएका हुन ? के रबीले बनाइदिएका हुन ? यिनीहरुले त देश बनेन बनेन भनेर निराशा र उत्तेजनाको व्यापार गर्ने, अनि बनेको देश जलाउने भत्काउने विध्वंस मच्चाउने मात्र काम गरेका हुन । अनि, फेरी हामीले नै देश जलाएको हो भनेर राजनीतिक दस्ताबेजमा नै लेखेर स्वीकार गरीसकेपछि फेरी अहिले चुनावको मुखामा जनतालाई मुर्गा बनाउन दोष चै अरूलाइ दिने ? जनताले हिसाब किताब राखेका हुँदैनन ? अनि यिनीहरुका यी र यस्ता कयौं देश सिद्धाउने करतुत थाहा पाएपछि पनि फेरी यीनै बालेनलाइ नेपाली जनताले प्रधानमन्त्री बनाइदिनु पर्ने ? पद र पावरको महत्वकांक्षी बालेनलाइ त्यही सिंहदरवार जलाएर फेरी अहिले त्यही सिंहदरबार जानु पर्ने रहेछ त किन जलाएको ? यी र यस्ता सवालहरुको कम्तिमा धेरै थोरै स्पस्ट जवाफ दिनुपर्दैन ? खै जवाफदेहित ? भएका उद्योगधन्दा व्यवसाय जलाएर लाखौको रोजगारी छिनेर नेपालमा केही भएन भन्ने ? जनतालाई पंगु बनाउने ?
त्यसर्थ, नेपाली गरीखाने जनताले छर्लङ बुझिसकेमा छन– नेपालमा पछिल्ला छ महिनाबिच जे जे भइरहेका छन सबै योजनाबद्ध ब्लुप्रिन्ट अुनसार नै भइरहेको छ । यतिखेर नेपाली जनताले चनाखो हुनुपर्ने प्रमुख कुरा भनेको कस–कसले कस–कसलाइ परिचालन गरेर नेपालका गौरवपूर्ण इतिहास बोकेका सबै राजनीतिक दलहरुलाइ टुटाएर फुटाएर देशलाइ कमजोर बनाउन भरपुर कसरत गरीरहेका छन भन्ने कुरा हो । जस्तै, माओवादीलाइ फुटायो, पहिल्यै फुटेको एमालेलाइ पुनः फुटाउन भरपुर कसरत भएकै थियो, राप्रपालाइ फुटाउन भरपुर कसरत भएकै थियो, निर्वाचनको मुखमा नेपाली काँग्रेसलाइ फुटाउन के कस्ता खेल खलियो यहाँहरुले राम्रोसँग देखिहाल्नुभयो । यस्तो शिलशिला विगत एक वर्षदेखि चर्काउदै चर्काउदै ल्याइएको थियो । यस्तो गर्न बाह्य बल लगाइरहेका रणनीतिकारहरुको प्रमुख उद्देश्य भनेको नेपाललाइ जसरी हुन्छ कमजोर बनाउने, दोन्दमा फसाइराख्ने, अल्झाइराख्ने, यही नै हो । उदाहरणको लागि, अन्तराष्टिय ठग रबि र गँजडी बालेन लगायतले (विदेशीको गोटी बनेर) मच्चाएका पछिल्लो जेन जेड आतंकबादी गतिविधि पनि यसैभित्र पर्दछ । अन्यथा, नेपाली इितहासमा, देशको हरेक संकटमा सबै राजनीतिक दलहरु एकताबद्ध भएको उदाहरण– भुकम्पपछिको पुननिर्माण, कोरोनाकालपछिको आर्थिक पुनर्उत्थान, २०७७ सालको लिपुलेक सिमाविवाद र सर्वदलीय एकता सहित संविधाननै संसोधन गरेर सिमा विवादलाइ सम्बोधन गरीनु लगायत हरेक राष्टिय सवालमा सबै दलहरु एकताबद्ध भएका उदाहरण प्रसस्त थिए । यतिखेरको दुरदशा हेरम त, देशमा संवैधानिक संकट मडारीरहेको छ, देशलाइ पुनः लोकतान्त्रीक एवं संवैधानिक बाटोमा हिडाउन सबै दलहरु एकजुट भएर लाग्नु पर्नेमा, सबै दलहरुलाई आ आफ्नै आन्तरिक विवाद र दोन्दमा जबरजस्ती फाईएको छ । गगने जस्तो आशा लाग्दो नेता पनि यही मौका हो पाटी कब्जा गर्ने वा पाटी फुटाउने भनेर ज्यान फालेर लागिपरेको थियो । त्यसथै, भनिन्छ नि समयले सबैको असलीयत उदांगो पारिदिन्छ भनेर, त्यसै देखियो । नत्र भने, सबै मिलेर यतिखेरको राष्टिय संकटलाइ कसरी समाधान गर्ने भन्ने त गगनको दिमाखमा छँ दै छैन, केवल पाटी कब्जा गर्ने स्वार्थ बाहेक । जबकी आतंककारीहरुले उसकै घर पनि जलाएको थियो । देश विषम संकटउन्मुख छ, तर यतिखेरको नेपाली जंक पोलिटिक्समा भने सबै नयाँ भनाउदाहरुलाइ (अलमोस्ट सबैलाइ) केवल पद, पावर, पैसा र पहुँच हाँसील गर्नु मात्र छ । राष्टिय हित त बालै फररर ।
नेपाली जनताहरुले राम्रोसँग बुझिसकेका छन– नेपाललाई अमेरिकाले आफ्नो भुराजनीतिक रणनीतिक भुमी बनाउन नेपालका यी माथि उल्लेख गरिएका उत्तेजीत खलपात्रहरुलाई प्रयोग गरेर के कस्ता गतिविधि गरिरहेका छन, जेजन जे विध्वंस गर्न कति मिलियिन डलर लगानी गरेका छन, जसरी बंगलादेशमा गरे, जसरी इरानमा गरिरहेका छन, जसरी अन्य विभिन्न रणनीतिक देशहरुमा यस्ता दोन्दहरु सृजना गर्न अमेरीकाले रणनीतिक तवरले लगानी गरिहरन्छ, सबै नेपाली जनताले बुझेका छन । किनभने संसारले बुझिसकेको छ अमेरिका कस्तो राष्ट हो भन्ने कुरा । कमजोर राष्ट्रहरूको सरकार गिराउने (जसरि नेपालमा जेन जेडको नाममा आतंक मच्चाएर सरकार गिरायो), दोन्द र हिंसा फैलाउने, कमजोर राष्टहरूलाइ कहिल्यै माथि उठ्न नदिने, अरू देशको बहुमुल्य प्राकृतिक स्रोत र साधनहरू जसरी पनि कब्जा गरेरै छाड्ने आतंकबादी÷साम्राज्यवादी राष्ट हो अमेरिका । अनी त्यै अमेरिकाको गोटी बनेर देशमा अराजकताबाद, पपुलीजम र फाँसीवाद लाद्न खलपात्र बनेका यी बालेन र रबी लाई नेपाली गरीखाने जनताले पुजा गर्नु पर्ने ?
यिनीहरुको सबै गतिवीधि योजनाबद्ध ब्लुप्रीन्ट अनुसार नै चलिरहेको छ भन्ने कुरा जस्तो सुकै सिधा सोझा नेपालीले पनि बुझेका छन । देश जलाएर, संविधानलाई कुल्चीयर, संसद विगटन गरेर (अझ यनिहरुले त संघियता नै खारेज गर्न सकेसम्मको बल लगाएका थिए तर सकेनन) र अमेरीकी स्कर्ड मार्फत यिनीहरुले बनाएको नागरीक सरकार कस्तो थियो यहाँहरुलाई थाहा छँ दै छ । केवल नाम मात्रको नागरीक सरकार । खासमा सरकार चै ठगपार्टी र गँजडीलालको गठबन्धन सरकार थियो । पछि गँजडीलाल पनि ठगपार्टीमै लतारीएर आएपछि त घटनाक्रमलाई थप प्रष्ठ भै गयो । उदाहरणको लागि उनिहरुले गरेको निर्णय हेरम– जेल फुटाएर बिसौं हजार कैदिहरुलाई फरार गराउने ठगलाई जनताले पुनः जेलमै पठाएका थिए तर त्यही ठगलाइ जेलबाट छुटाउने, पछि त्यही ठगको बिना कानुनी आधार सबै मुद्धा फिर्ता लिने, त्यति मात्र हैन त्यस ठगको बाउ जीबी राइसमेतको मुद्धा फिर्ता लिने । जनताको लगभग २५ अर्ब भन्दा बढी खाएको जीबी राइलाई पहिला ठग गृहमन्त्री हुँदा रातारात भगाएको थियो तर अहीलेको ठगको सरकाले त जीबीको मुद्धा नै फिर्ता लियो । यति मात्र हैन, निर्वाचनको जनमत आफ्नो पक्षमा पार्न, भित्री सेटीङ मिलाउन र निर्वाचन मानिपुलेसनमा आवश्यक पैसाको जोहो गर्न चुनाव लड्ने खलपात्रहरुलाइ पहिल्यै नागरीक सरकारमा मन्त्री बनाएको थियो । नाम चै नागरीक सरकार, मन्त्रीहरुचै ठग र गजडीको गठबन्धन दलको मन्त्रीहरु, भनेसी सरकार कसको थियो ? नागरीकको थियो कि ठग र गजडीको गठबन्धन सरकार थियो ? हेरौ त राम्रोसँग । छर्लंग छैन र भन्या ? नेपाली जनतालाई यहाँ भन्दा पंगु कति बनाउने ? के जनता अन्धो छ ?
पछिल्लो समय खुबै जेन जे, युवा, युवा मात्र भनिएको सुनिन्छ । के तिनिहरुको घरमा बाउ आमा छैनन की । हजुरबा हजुरआमा छैनन कि ? के तिनिहरु मान्छे हैनन ? के अनुभव, परिपक्कता, विसडम, बुद्धी र विवेकको चै काम छैन ? केवल उत्तेजीत युवा शक्ति मात्र हो अब नेपालमा बस्न पाउने ? संसारमका नेतृत्व हेरौं, अमेरीका, जर्मनी, जापान, भारत, चाइना, रसीया, बंगलादेश, लगायत संसारका सबै देशमा अनुभवी, विशेष गरेर साठी वर्ष पार गरेका नेताहरुले नै देशको नेतृत्व गरीरहेका छन । अनि, उत्तेजना र आवेगमा मात्र चल्लने यी गँजडीले देश चलाएर कुन खाडलमा लगेर सेलाउछन देशलाइ ? के नेपाललाई जेलेन्सकीले युक्रेनलाइ भडखालोमा हालेजस्तै हालोस भन्ने चाहना छ ? कृपया तिमिहरु आतंककारी नवयुवाहरु यही चाहान्छौ भनेपनि, यस्तो हुन दिनेछैन नेपाली जनताले । ढुक्क भएर आफ्नो पढाइ, जागीर, अनुभव बटुल्ने, समाज र राष्टलाइ बुझ्ने, आफ्नो आफन्त, इष्टमित्र, छरछिमेक, परिवार र समुदायमा कसरी घुममिलन हुने, कसरी सामाजिक हुने, कसरी राजनीति गर्ने सबै सबै बुझेर पछि अनुभवि परिपक्क भएपछि देशको नेतृत्वगर्ने क्षमता विकासमा लाग युवाहरु । पपुलिजमको पछि लागेर केही हुनेवाला छैन । एउटा व्यक्तिको पछि लागेर केही हुनेवाला छैन ।
त्यसर्थ, नेपाली गरीखाने जनताले एकपटक छातिमा हात राखेर पुनः आफ्नो बहुमुल्य अभिमत सही ठाँउमा मतदान गरेर एकस्वरमा भन्नु पर्ने बेला आएको छ कि– नेपाली हामी रहौंला कहाँ नेपालै नरहे । देशको सवाल जब आइसकेको छ, तब अरु सबै सबै सवालहरुलाइ थाती राखेर देशलाइ जिताउनु पर्छ, देशलाइ बचाउनु पर्छ ।
