मलाई मेरो जीवन र बसन्त उस्तै उस्तै लाग्छ,
किनभने मेरो जीवनमा पनि हरेक अन्त्यपछि
कुनै न कुनै नविन सुरूवात भएरै छाडेको छ ।
सायद यही कारणले होला,
मेरो जन्म पनि बसन्त ऋतुमा भयो
र, समयले मलाई बारम्बार बसन्तसँग ठोकाइरहन्छ,
नयाँ बनोस भनेर होला, फेरि सुरु गरोस भनेर होला ।
किनभने मेरो जीवनमा पनि हरेक अन्त्यपछि
कुनै न कुनै नविन सुरूवात भएरै छाडेको छ ।
सायद यही कारणले होला,
मेरो जन्म पनि बसन्त ऋतुमा भयो
र, समयले मलाई बारम्बार बसन्तसँग ठोकाइरहन्छ,
नयाँ बनोस भनेर होला, फेरि सुरु गरोस भनेर होला ।
खासमा वसन्तले मलाई
फूल झैं कोमल हुन मात्र हैन,
जरा जस्तो गहिरीन पनि सिकाएको छ ।
त्यसैले, जब उजाड रूखका हाँगामा
हरिया पातहरु पलाउन थाल्छन,
तब म आफ्नो गहिरो चोटमा पनि
नयाँ आशा पलाएको महसुस गर्छु ।
गत वर्षको बसन्तले
मेरो जीवनमा एउटा नयाँ स्वर थपिदियो
दुई एक भएर ‘हामी’ बन्ने स्वर ।
उनि जब प्रेमिका बाट जिवनसंगीनी भईन,
त्यस दिनदेखि जीवन वास्तबमै
अर्थपूर्ण लागेको छ ।
नयाँ वर्षको उज्यालो लिएर
अहिले फेरि अर्को बसन्त आएको छ,
र, मलाई लागेको छ, सधैं झै यो बसन्तले पनि,
मेरो जीवनमा केही न केही नयाँ उपहार दिएर जानेछ ।
अहिले फेरि अर्को बसन्त आएको छ,
र, मलाई लागेको छ, सधैं झै यो बसन्तले पनि,
मेरो जीवनमा केही न केही नयाँ उपहार दिएर जानेछ ।
सादय चाँडै नै हाम्रो सानो संसारमा
एउटा नयाँ जीवनको स्पर्श हुनसक्नेछ,
र त्यो क्षणले मेरो जीवनलाई पूर्ण अर्थपूर्ण बनाइदिनसक्छ ।
त्यसैले, आज, यही बसन्तको आगनीमा उभिएर,
मैले महसुस गरिरहेको छु
जीवनको असली सौन्दर्य एक्लै फुल्नुमा होइन,
सँगसँगै हराभरा हुनुमा रहेछ ।
जसरी हरेक वसन्तले मेरो जीवनमा
कुनै न कुनै रंग भर्दै आएको छ,
सायद, वर्षौपछि जब फेरि नव-वसन्त आउनेछ,
तब म वसन्तले विगतमा भरिदीएका रंगहरुलाई हेर्नेछु,
र, खुशीले गदगद हुँदै, महसुस गर्ने छु
मेरो जीवन कहिल्यै एक्लो थिएनच,
बसन्त त सधैं म सँगसँगै हिँडिरहेको पो रहेछ ।
